Even stilstaan

Tussen de jaren

2011-12-28T13:47:00.000+01:00

Het is voor mij altijd een bijzondere tijd, zo "tussen de jaren".
Het is niet meer het een en ook nog niet het ander...
Ik probeer, dingen af te ronden die nog gedaan moeten worden. Op te ruimen,
om ruimte te creëren voor het Nieuwe dat er komen gaat.
Elk nieuw jaar heeft voor me iets betoverends. Er zijn nog geen sporen, wegen nog niet begaan.
Als een ongerept sneeuwlandschap ligt het nieuwe jaar voor mij. Wat het me zal brengen, ik weet het niet.
Ik hoef het ook niet per se te weten. Misschien, of zelfs beslist, is het goed dat ik nu nog niet weet wat het me zal brengen. Het nodigt me uit om te gaan. Langzaam, stap voor stap.
Maar eerst, goed afscheid nemen van het jaar, dat nu tot zijn einde komt.
Het goede ervan meenemen, en het moeilijke als leerschool zien. Er zijn een aantal lessen geleerd, maar in sommige dingen blijf ik ook hardleers- hetgeen betekent, ook van de moeilijke momenten moet ik iets mee gaan nemen. Ook dit hoort erbij.
"Een zalig uiteinde..." Ik vind dit een heel mooie wens. Begin en einde liggen zo dicht bij elkaar. Het een kan niet zonder het ander...

LICHT

2011-12-24T17:15:00.000+01:00

Licht, kind in mij
kijk uit mijn ogen
of ergens al de wereld daagt.
Waar mensen waardig leven mogen
en elk zijn naam in vrede draagt.

( Huub Oosterhuis )

... als er maar licht is, hoe klein dan ook...
... als er maar licht is, dan vat ik weer moed...
... als er maar licht is, dat is al genoeg...
Kerstmis - het grote feest van het LICHT.
Gevierd op het moment van het jaar waarop de dagen het kortst zijn en het donker overweegt.
In de steden, de dorpen, ja overal om ons heen hangen er ketens van kleine lichtjes.
De huizen zijn verlicht met kerststerren, lampjes en kaarsen.
Het lijkt één groot triomfgezang: "Duisternis, je kunt niet overwinnen. Het laatste woord is aan het licht."
Het licht gaat komen - en het is er al. Veel dichterbij dan wij denken. Het is in ons hart, in onze ogen.
Het straalt uit ons gezicht wanneer we elkaar met liefde aankijken.
Soms gunnen we elkaar het licht in de ogen niet.
Maar kerstmis nodigt ons juist uit het licht in elkaar te zien en te waarderen.
Dat we elkaar toestaan en de ruimte geven om licht te zijn voor elkaar door goedheid en medemenselijkheid.
"Dat ik niet uitval, dat wij allen zo zwaar en droevig als wij zijn
niet uit elkaars genade vallen en doelloos en onvindbaar zijn."

Kerstmis nodigt ons uit ons op te richten en elkaar in de ogen te kijken.
En .. ons neer te buigen en de ogen te zoeken van het kleine Kind in de kribbe dat ons aankijkt.
Dan ontvangen we het licht en de schaduw valt achter ons.
Dan kijken we uit naar hetgeen vóór ons ligt en als toekomst naar ons toe komt.
Dan begint om ons heen de wereld te dagen.
Het is niet zo donker als we denken.
Daar waar wij ertoe bijdragen dat mensen waardig leven mogen, komt er licht.
Hoe klein ook.
Als er maar licht is. Dat is meer dan genoeg.

Dat wens ik ons allen van harte toe in deze dagen.

2010-10-11T22:06:00.002+02:00

Op Pad...

Een lange tijd was mijn cafétje nu gesloten, omdat er zoveel anders te doen was.
Nu ga ik eerst nog een tijdje op (Pieters)pad.
Ik kijk ernaar uit, en aansluitend is er zeker veel van te vertellen.
Ik hoop, dat ik u dan weer hier op deze plek mag ontmoeten...

2010-05-22T19:29:00.008+02:00

"Zend uw adem en zij worden geschapen,
zo geeft U de aarde een nieuw gelaat."
(uit Psalm 104)

ik zit aan mijn bureau en hoop op inspiratie voor deze Pinksterbrief.
Buiten is het eindelijk eens stralend weer.
Graag zou ik liever buiten willen zijn dan hier voor mijn computer te zitten.
De telefoon rinkelt. Nu kan ik een storing eigenlijk niet goed hebben. Toch pak ik de haak en luister naar mijn medezuster, die me opgewonden vertelt: "Als je een echte zaaier wilt zien, dan moet je nu uit je raam kijken."
lees verder...

Pasen...

2010-04-03T17:17:00.003+02:00

"Sterk als de dood is de liefde"

Wahlwiller, 3 april 2010

Ieder jaar vervult de GOEDE WEEK me met schroom. Ik voel me klein en pover ten aanzien van het geheim dat zich in deze dagen voor onze ogen openbaart.
Het is en blijft te groot voor me. Ik kan het niet aan en ik kan er niet bij.
De mensgeworden Liefde geeft zichzelf weg als dienende Liefde, die zich buigt om de ander de voeten te wassen.

De Liefde sterft aan het kruis en staat weer op - want niets is sterker dan de Liefde.
Niets is sterker dan God, die Liefde is.

Liefde overwint, zelfs de dood aan het kruis.
Liefde neemt haar kruis op zich en gaat de weg doorheen het lijden - het Licht tegemoet.

Pasen - na een lange donkere nacht het eerste ochtendgloren.
Pasen - na een lange donkere nacht het zachte en vertrouwvolle lied van een vogeltje dat zingt van hoop en een goede toekomst.
Pasen - de ervaring, dat een deur weer opengaat, ons een steen van het hart valt- verLICHTing...
Pasen - een hand op mijn schouder, een goed woord - het is goed, sta op, een nieuwe morgen tegemoet.
Pasen - een Liefde die me aankijkt en die me uitnodigt mijn weg verder te gaan.

En ik begrijp het nog niet, dit geheim.
En toch gebeurt het. Het gebeurt in mij en aan mij.
De Liefde komt naar ons toe, glimlachend en uitnodigend.
Stil en zacht worden we geroepen onze weg verder te gaan, het Licht tegemoet.

Geen verwijt dat we niet beseffen wat er eigenlijk gebeurt.
Geen verwijt dat ons antwoord maar schamel is.

Alleen dat éne woord van Hem, die leeft: "VREDE!"

Ik wens ons allen van harte deze VREDE toe.

En dat we een klein beetje mogen ervaren, hoe groot de Liefde is die God voor ons heeft.

ZALIG PASEN!

zr. Claudia

Verbondenheid

2010-02-01T22:10:00.004+01:00

Winter... zoals het hoort in deze tijd van het jaar. Ik vind het van de ene kant heerlijk, om zo een 'echte' winter weer eens te mogen beleven. Met veel sneeuw en al. Het herinnert me aan mijn schooltijd, aan heel wat valpartijen, maar vooral de vreugde met de sleeuw erop uit te gaan.
Van de andere kant is er natuurlijk ook het gevaar onderweg. De gladheid op straat heeft ook mij reeds hier en daar doen glijden. Gelukkig, alleen maar een beetje.
Wat me opvalt is, dat in deze dagen van moeilijke weersomstandigheden mensen in het verkeer meer op elkaar letten. Noodgedwongen,natuurlijk. En toch voel ik een bijzondere verbondenheid met elkaar, meer dan anders. Meer rekening houdend met elkaar. Eigenbelang, zeg je nu misschien. Maar we weten allen, dat we het van elkaar moeten hebben.
Een dezer dagen ging ik wandelen, en me trof de liefdevolle zorg van mensen voor de vogels. Er was een hele boom behangen met allerlei lekkernijen voor hen. Liefdevol en kleurrijk. En de vogels weten dit gauw te vinden. Hoe diep in ons zit toch dit gevoel van natuurlijke verbondenheid. Wat in deze wintertijd met de vogels gebeurt zou ons toch eigenlijk niet kunnen schelen... En toch, er zijn mensen die er werk van gaan maken. Ze zetten er voor mij tegelijk een teken, dat onverschilligheid niet de weg is. Niet in het klein en ook niet in het groot. De zorg voor elkaar begint met het kleine en nietige. Ik stond er een hele tijd te kijken, en het maakte me blij. Niet alleen de vogeltjes hebben genoten, maar ik ook. Ook ik heb voedsel ontvangen - voedsel voor de ziel en ging versterkt verder.

Susan Boyle

2010-01-18T17:27:00.007+01:00

Vandaag heb ik het ongelooflijk verhaal van Susan Boyle gehoord, een verhaal dat me diep ter harte gaat en me ontroert.
Susan Boyle, een 47-jarige vrouw uit Schotland, naam deel aan de muziekwedstrijd "Britain's got Talent 2009".
Deze 47-jarige lelijk ogende, werkloze, ongehuwde vrouw bevestigde, dat ze nog nooit werd gekust en dat ze haar ganse leven vaak als achterlijk werd beschouwd. Zij zorgde voor haar oude moeder in de stad Blackburn.
Op het moment dat ze het podium beklom om haar kans te wagen riep deze sympathieke dame van buiten met haar bedeesde gebaren bij het publiek gelach en tekenen van minachting op...
Verstoken van elk teken van schoonheid zei Susan dat ze als Elaine Paige (een beroemde, elegante zangeres) wilde zijn.
De sceptici klonk dit als belachelijk in de oren.
Ze droomde ervan een professionele zangeres te worden en voor een groot publiek te kunnen zingen. Daartoe had ze nooit de kans gekregen. Die dag wilde ze “I dreamed a dream ” uit de musical “Les misérables” zingen.
Niet op prijs gesteld door de jury en het hele publiek overwon ze haar schaamte en het misprijzen en begon ze te zingen.
En toen viel de hele zaal achterover.
Ze zong met een stem van ongehoorde schoonheid. Niemand had dit van deze 'lelijke', oudere dame verwacht. De jury was diep getroffen: hadden ze zojuist deze vrouw nog met spot en ironie bejegend - nu werden ze geraakt door een stem, die ongekend mooi was.
Het absoluut onverwachte gebeurde: een onbeduidende onaantrekkelijke vrouw zingt met een stem, die de harten van het gehele publiek raakt.
Een vrouw, die nooit heeft opgehouden te geloven in haar droom ...
Die tegen alles in zichzelf is, het uiterlijke absoluut niet mee heeft - en ons laat zien, wat werkelijke schoonheid is.
Ook ik ben beschaamd, omdat toen ik haar het eerst op het podium zag komen, dacht ik ook, dat het een grapje was...
Wat zijn we toch vol van vooroordelen - en hoezeer dank ik Susan Boyle dat ze mij eraan herinnert, mijn eigen droom niet op te geven, maar erin te blijven geloven.
U ziet haar optreden door de volgende link aan te klikken: SUSAN BOYLE

Januarius, God met de twee gezichten

2010-01-01T22:14:00.007+01:00

We zijn over de drempel gestapt naar een nieuw jaar.
Wat me getroffen heeft is, hoe het oude jaar afscheid nam: op de laatste twee dagen was het donker weer, niet echt donker, maar er was een gedempte sfeer. Alsof God stil een grote mantel over alles legt en ermee alles bedekt wat er was, het afgelopen jaar, zeggend: 'Toe maar, het was goed. Je hebt niet méér kunnen doen, je hebt het niet anders kunnen doen.' Ook al ben ik niet met alles tevreden, ook al weet ik: hier en daar had het 'beter' gekund...
Maar wie bepaalt dat... God kent mijn hart, mijn grenzen en mogelijkheden, mijn goede wil.

Het was stil, deze laatste twee dagen. De natuur was stil, en ik ervoer dit vreemde 'tussen licht en donker' als weldadig.
Er was zelfs mist, te veel om ver vooruit te kijken, en ook te veel om ver terug te kijken.
Maar toch voldoende om net dat stukje weg vóór je niet te missen.

Dit was voor mij de wegwijzer voor dit nieuwe jaar: het is genoeg om net dit stukje weg te zien, dat nu voor me ligt. Dat is genoeg.
En zo sta ik dan in het nieuwe jaar... met januari als zijn eerste maand. Het is geen toeval dat deze maand genoemd is naar de romeinse god Januarius.
Het eigene aan deze god is, dat hij twee gezichten heeft: met één gezicht kijkt hij achteruit, met het andere vooruit.
Dat is waar je gemakkelijk toe geneigd bent, tussen oud en nieuw: terugkijken op hetgeen achter je ligt en vooruitkijken naar hetgeen voor je ligt...in zover je dat kunt zien ... Beide uitzichten zijn soms mistig, ook al heb je twee gezichten. Het is zelfs goed, dat ik, dat niemand van ons weet, wat ons te wachten staat.

Wat in mij opkomt zijn de woorden van Dietrich Bonhoeffer aan zijn moeder en zijn verloofde, geschreven in de gevangenis op 28 december 1944, enkele maanden voor zijn executie door het Hitler-regime:

Door goede machten trouw en stil omgeven,
behoed, getroost zo wonderlijk en klaar,
zo wil ik graag met u, mijn liefsten, leven,
en met u ingaan in het nieuwe jaar.
...
In goede machten liefderijk geborgen
verwachten wij getroost wat komen mag.
God is met ons des avonds en des morgens,
is zeker met ons elke nieuwe dag.

Niet alles moeten zien en weten. Ook in de mist me veilig mogen weten met deze woorden in mijn hart, die spreken van een Liefde sterker dan de dood, van een God die overwint, die ons kent, ons draagt en ons doet hopen.

2009-12-14T09:13:00.006+01:00

Jubel van vreugde en juich.
Verheug u en wees blij met heel uw hart!
De Heer blijft bij u: nu hoeft gij geen onheil meer te vrezen!
Vrees niet en laat uw handen niet verslappen.
De Heer, uw God is bij u.
Uitermate verheugt Hij zich om u, door zijn liefde maakt Hij u nieuw:
Hij jubelt om u van vreugde.

(uit de profeet Sefanja)

Wahlwiller, derde zondag van de Advent 2009

we staan in het midden van de Advent. Naarmate de dagen langer en donkerder worden, neemt het licht van de Advent toe: vandaag branden er al drie kaarsen.

De woorden van de profeet Sefanja spreken me bijzonder aan. In de tijd waarin we nu staan zijn ze voor mij weldadig en bemoedigend .
Ik ervaar zo veel donker om me heen. Mensen die het niet meer zien zitten.
Onzekerheid op bijna alle terreinen: ons wereldklimaat dat zijn evenwicht verliest; natuurcatastrofen die ons tot inkeer roepen; een wereldwijde financiële crisis die ons bewust maakt dat we niet alleen voor ons zelf maar in verbondenheid met elkaar leven en het appél dat dit op ons doet. Als mensen zouden we ons verloren kunnen voelen.
En toch leeft er een hoop in ons, onverwoestbaar als het licht in het donker....
lees verder...

Dood van een doelman

2009-11-18T16:52:00.003+01:00

De afgelopen week ging het bericht over de dood van Robert Enke, doelman van de Duitse nationale voetbalploeg in Duitsland velen ter harte. Een jonge man, op het toppunt van zijn carrière, ontneemt zichzelf het leven. Hij ziet geen andere uitweg meer uit zijn zware depressie.

In een afscheidsbrief verontschuldigt hij zich hiervoor bij zijn vrouw, zijn club, zijn vrienden. Ook ik werd getroffen door dit vroege einde van een mens als Robert Enke. Een krachtige, sportieve man aan de buitenkant, benijdenswaardig, zou je kunnen zeggen.

Maar weinig mensen weten, hoezeer deze man geleden heeft.

En juist dit onzichtbare maakt het zo moeilijk. Er is toch niets aan de hand. Toch?

Een jonge man van wie veel wordt verwacht. Hoe zouden mensen over hem gaan denken wanneer zij wisten waaronder hij gebukt gaat? Vooral: hoe zouden het publiek en de media hierop reageren? Zouden ze hem laten vallen? Er hun voordeel mee doen? Dit is zijn angst. Een angst die zo groot is, dat hij zich meer en meer terugtrekt. Hij wordt onbereikbaar, zelfs voor de mensen die hem het meest dierbaar zijn.

Hoe eenzaam moeten zijn laatste dagen en uren geweest zijn.

Nu verdwijnt zijn naam langzaam weer uit de media. Hij is begraven, het leven gaat verder. Maar mij laat dit gebeuren nog niet los. Ik vraag me af: hoeveel Robert Enkes zijn er niet onder ons, misschien heel dichtbij. Misschien mijn echtgenoot, zoon of dochter? Mijn medezuster, buurman of buurvrouw? Hoeveel mensen zijn er onder ons die lijden, maar dit niet durven laten zien? Omdat we moeten voldoen aan het beeld dat anderen van ons hebben… Sterk zijn, laten zien dat we het leven aankunnen - maar, als dat niet zo is…? Laten we elkaar dan vallen? Mogen we dan niet ook zwak zijn in deze wereld? Maakt ons dit dan minder waardevol…? Minder mens?

Ik hoop dat wij nu niet zomaar weer tot de orde van de dag overgaan, maar de tijd nemen en de moed hebben om stil blijven staan bij de onuitgesproken schreeuw: dat we elkaar echt de ruimte geven om er te mogen zijn zoals we zijn: kwetsbaar en breekbaar. Gewoon - als mens.

Novembermaand

2009-11-02T23:38:00.006+01:00

"Totaal verwelkomen wat er is
is precies hetzelfde
als totaal afscheid nemen."
J. Koehoorn

De maand november is begonnen met de twee grote feesten van Allerheiligen en Allerzielen. Beide feesten verwijzen naar een leven na de dood.

November: vallende bladeren, kaal wordende bomen. Tijd van overgang tussen licht en donker.
Voor velen van ons een sombere maand. Nat, koud en kil. 'Om depressief van te worden', hoor ik vaak zeggen... 'Was deze maand maar voorbij'.
In december begint dan de Advent, we gaan dan weer geleidelijk aan het licht tegemoet.
Maar nu - het uithouden van deze tussentijd.
Deze maand confronteert ons met hetgeen we niet graag onder ogen willen zien: de eindigheid en voorlopigheid van ons bestaan.

En toch... Is er niet méér mogelijk dan deze tijd alleen maar uit te houden en hoe dan ook proberen te overbruggen?

Het bovenstaande citaat doet me nadenken.

Lees meer...

Alles heeft zijn tijd

2009-09-27T22:31:00.003+02:00

"Alles heeft zijn tijd" zo lezen we in het boek Prediker.
Er is een tijd van komen en een tijd van gaan. Een tijd van ontvangen en een tijd van loslaten. Voor alles is er een tijd, het leven is in beweging, altijd, met hoogte- en dieptepunten.
Leven is nooit stil staan, maar alsmaar onderweg zijn.

Indien je hiertoe JA kunt zeggen, openen zich iedere dag onverwachte momenten die je met verwondering kunnen vullen.

In welke tijd staan we nu...? Natuur vertelt ons dat het een tijd van overgang is. De zomer neemt afscheid en doet dit op een prachtige manier. Het schitterende weer van deze afgelopen week liet ons dit zien. Wat een kleurenpracht! Alsof de natuur nog een keer vol opleeft, om ons het afscheid van de zomer aangenamer te maken. En als je goed kijkt zie je al de verkleuring van de bladeren van de bomen. Als je dan nog goed luistert, hoor je nieuwe geluiden die de naderende herfst aankondigen. En je voelt hem ook komen.
Deze maanden vervullen me altijd met een beetje weemoed, omdat ik erg van de zomer houd. Maar, tegelijkertijd roept me de herfst steeds weer toe om los te laten en het ritme van de seizoenen te volgen om hun waarde te ontdekken.
Ook de herfst is vol van schoonheid en heeft zijn eigen charme. Gisteren reisde ik naar het Zuiden van Duitsland, waarbij ik met de auto over een brug van het "Moseltal" moest rijden. Het was een adembenemend uitzicht. Uitgestrekte bossen en wijnbergen, een diep dal, een toneel van kleuren dat me stil maakte. Wat een schouwspel...
Verstilling ... dat is de uitnodiging van de herfst. Stilletjes aan tot inkeer komen, het rustiger aan doen... me mee laten nemen van de donker wordende dagen, die hun eigen boodschap hebben.

"Alles heeft zijn tijd" ... en deze tijd toelaten, de tijd van licht én de tijd van donker.
De tijd van vrolijke uitbundigheid én de tijd van verstilling waartoe we nu zijn uitgenodigd.

Tijd van overgang, van loslaten, van voorbereiding op de donkere periode van het jaar, die toch ook lichtvervuld is, op een andere manier...
Me niet verzetten, maar meegaan met de beweging van de natuur die het ritme van het leven spiegelt en me durven laten vallen, zoals de bladeren van de bomen dit doen,
in stilte, vol vertrouwen, het leven tegemoet.

Dit wens ik ons allen,
Claudia

Vakantie met God ?!

2009-07-22T21:16:00.003+02:00

Morgen is het zo ver - ik heb een “time out” na een lange en intensieve werkperiode. Ik moet eerlijk zeggen dat ik eraan toe ben, en er naar uit zie.

Waar ga je dan naar toe, vragen jullie natuurlijk. En, het klinkt misschien gek, en misschien is het in zekere zin ook zo - ik ga de STILTE in.

De komende 10 dagen ben ik in een kluis in een uitgestrekt bosgebied van België.

Alleen met mezelf, in de vrije ruimte van de Stilte, waarin ik vooral mijn inner geruis tegen kom en die dingen die ik anders graag uit de weg ga.

Er is veel in mij dat opgeruimt wil worden. Of, om het met een beeld te zeggen:

wanneer je met de computer werkt, verzamelen zich zonder dat je het weet, heel wat ‘afvalstoffen’ of ongewenste restanten, zoals ‘cookies’ op de harde schijf . Dit vertraagt het hele proces van werken en van tijd tot tijd moet je de harde schijf gaan opruimen. De computer kijkt dan zelf, wat niet echt meer nodig is.

Dit geldt ook voor ons innerlijk. Tenminste, ik ervaar dit zo. Er hoopt zich in de loop der tijd heel van onnodige ballast op. Onverwerkte restanten van allerlei soort. Verdriet, of erger, of…

Vakantie betekent tijd vrij maken voor het wezenlijke. Voor het wezenlijke van de ontmoeting met jezelf, degenen die je dierbaar zijn - en voor mij is het wezenlijke ook de ontmoeting met God. Deze dagen mogen een vakantie met mezelf en God zijn. Voorzeker een bijzondere tijd. En absoluut niet weerafhankelijk.

Ik weet niet wat in deze tien dagen zal gebeuren, hoe Zijn programma met mij eruit zal zien. Met een open hart ga ik er naar toe, de Stilte tegemoet. Het zal een tijd van recreatie zijn en ook een tijd van re-creatie, van ‘herschepping’, dat ik weer dieper mag ontdekken wie ik ben of zou kunnen zijn en worden.

Alleen mogen zijn met de Levende ervaar ik als geschenk en ook als uitdaging.

Tot over 10 dagen,

Claudia

groei toestaan

2009-07-13T17:31:00.004+02:00

Alleen waar groei wordt toegestaan
is rijping mogelijk.

(Peter Boekholt)

Deze woorden hebben me enkele weken geleden erg aangesproken. Enkele gedachten hierover heb ik in onze nieuwsbrief gepubliceerd.
Omdat er zoveel reacties binnenkwamen, wil ik ze ook met u delen. Weet dat alle reacties welkom zijn.

De zomer komt nu eindelijk naar ons toe, met zon en warmte - soms meer dan ons lief is.
Ik loop nu graag langs de velden en geniet van de groeiende tarwe, rogge, gerst of maïs.
Er gaat een groeikracht van uit die je bijna kunt voelen. Een energie, die uitstraalt en zich aan de voorbijganger meedeelt. Achter ons huis ligt een groot korenveld en ik heb de verschillende fases van dit veld mee mogen beleven.
Maanden geleden werd de zware grond bewerkt. Er werd gezaaid - en een lange tijd leek er niets te gebeuren. Tot op een dag de eerste sprietjes uit de aarde tevoorschijn kwamen. Teer en kwetsbaar nog. Maar aan hen werd de ruimte gegeven om te groeien.

Aan het begin werkte de boer hard om de grond gereed te maken en gunstige voorwaarden te scheppen voor het opkomende zaaigoed. Maar daarna kwam er een tijd waarin hij terug moest treden en wachten. Hij moest loslaten en vertrouwen, dat het zaad, diep in de aarde verborgen, zou gaan kiemen. Hij moest vertrouwen op gunstige weersomstandigheden - iets, waar hij geen invloed op had.

Hij heeft gewerkt alsof alles van hem afhangt, en in zekere zin is dit ook zo. En toch, uiteindelijk gebeurt het wezenlijke buiten hem om, in het verborgen: het wonder van het opengaan van elk zaadkorreltje tot nieuw leven...
lees verder...

Everyday God

2009-07-01T17:15:00.002+02:00

Beste Gasten,

ik ben blij dit Café nu te mogen openen. Bij zo'n opening hoort natuurlijk muziek. Muziek zegt vaak veel meer dan woorden - omdat ze ons hart raakt.
Toen ik erover nadacht, welke muziek nu bij zo'n opening het best zou passen, kwam er heel spontaan in mij een lied op, dat ik begin van dit jaar voor het eerst hoorde en dat me sindsdien is bijgebleven.
Het bezingt de "Everyday God" - een God, die niet ver weg is, maar precies midden in onze 'alledaagse' momenten te vinden is. Dit is ook mijn eigen ervaring, meestal niet meteen, maar pas achteraf, terugkijkend.
De eenvoud van dit lied spreekt me aan en roept iets in mij wakker, telkens als ik dit lied hoor. Een melodie die me achtervolgt. Het zingt me de uitnodiging toe, een-voudig te zijn. Ik heb hier nog een hele weg te gaan. Waarom is het eenvoudige toch zo moeilijk? Maak ik het dan zo moeilijk? Het lied nodigt me uit het altijd weer te proberen eenvoudig te zijn - en dat te doen met een glimlach, niet krampachtig en ook aanvaarden als het (nog) niet zo gaat als ik het graag had.
Het doet me goed om naar dit lied te luisteren en het mee te zingen. Het is de moeite waard!
Claudia